Door: Bert Voorhoeven

Een grote staalconstructie domineert de middenberm tussen twee wegen. Toen ik het kunstwerk de eerste keer zag, vond ik het lelijk, koud en erg overheersend. Ik reed er in de auto langs. Wachtend bij het stoplicht had ik de grote ijzeren driehoek al gezien. Tijdens het verder rijden zag ik plotseling tot mijn verbazing, dat de ijzerplastiek van vorm veranderde. De driehoekige vorm veranderde in een enigszins vertekend vierkant. Dit veranderde weer in een driehoek met de punt naar boven en vervolgens zag ik een vorm als een zandloper of als de letter X. Een geïrriteerde automobilist achter me toeterde, omdat ik opzij kijkend half op de linkerrijbaan terecht was gekomen. In de achteruitkijkspiegel zag ik het beeld weer als een driehoek, met de punt naar de aarde gekeerd. Het beeld intrigeerde me. Ik nam me voor nog eens te gaan kijken, maar dan zonder auto. Deze keer nader ik het beeld met de fiets. Het doemt voor me op als een geweldig uitroepteken of vraagteken tussen het snelverkeer. Ik zet m'n fiets weg en loop op een flinke afstand om het beeld heen. Bij iedere stap die ik zet zie ik dat de vorm van de ijzerplastiek een nuance verandert. De meest opvallende vormen die ik waarneem zijn de driehoek met de punt omhoog, de driehoek met de punt naar beneden, de 'zandloper' of X en het wat vertekende vierkant. Tussen die vormen ontdek ik vele overgangsvormen.

Lees verder (pdf)